List do rodziców w sprawie czytania.

LIST DO RODZICÓW W SPRAWIE CZYTANIA

Bez względu na to, ile masz zajęć, najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić dla przyszłości swego dziecka, oprócz okazywania mu miłości przez przytulanie, jest codzienne głośne czytanie oraz radykalne ograniczenie telewizji.

                                 Jim Trelease

Szanowni Państwo,

            Rodzina odgrywa bardzo ważną rolę w kształtowaniu u dzieci nawyku czytania. Nie zapominajmy, że pierwszy kontakt dziecka z książką ma miejsce właśnie w domu rodzinnym. Nauka w szkole to kolejny etap, w którym możemy utrwalać u małych czytelników zamiłowanie do książek.

            Wyrobienie nawyku regularnego czytania i sprawienie, aby książki były dla dziecka ważne, może się udać tylko dzięki zgodnej współpracy domu i szkoły.

O tym, jakie znaczenie mogą mieć dla dzieci książki, musimy pamiętać zarówno my, nauczyciele, jak i Państwo, Rodzice. Od dawien dawna rodzice i dziadkowie czytali swoim dzieciom bajki. Postarajmy się, aby tak było nadal. Nie zapominajmy o korzyściach, które płyną z czytania dzieciom:

10 powodów, dla których warto czytać dziecku książki:

1.    Czytanie książek zacieśnia więź uczuciową między rodzicami a dzieckiem. Dziecko wsłuchane jest w głos rodzica, a bliski kontakt daje mu poczucie bezpieczeństwa.

2.    Książki rozwijają wyobraźnię dziecka. Po zakończeniu czytania możemy zapytać: Czy wiesz, co wydarzyło się później?

3.    Słuchanie bajek rozwija inteligencję dziecka, wzbogaca słownictwo, uczy ładnego budowania zdań i zachęca do samodzielnej nauki czytania.

4.    Książki wychowują. Jeżeli dobierzemy odpowiednią lekturę, dzieci będą utożsamiały się z książkowym bohaterem.

5.    Książki wyrabiają wrażliwość. Dziecięce problemy opisane w bajkach na pewno poruszą niejedno serduszko.

6.    Słuchanie książek odpręża i pozwala przyjemnie spędzić czas. W dziecięcym życiu są momenty, które dobra bajka, przeczytana ciepłym, modulowanym głosem, jest niezastąpiona.

7.    Książki rozwijają pasję kolekcjonerską. Wiele wydawnictw proponuje serie książeczek. Czekając na kolejne odcinki przygód bohatera, dziecko rozbudza w sobie ciekawość.

8.    Czytanie książek przekazuje nam wiele informacji o dziecku. Niektóre dzieci lubią słuchać ciągle tych samych bajek. Często może to być znak, że coś je nurtuje, niepokoi lub cieszy.

9.    Ksiązki porządkują dziecięcy świat. Dzięki bajkowym postaciom dziecku łatwiej jest zrozumieć codzienne sprawy.

10.              Książki podpowiadają, jak porozumieć się z rówieśnikami i rodzeństwem. Kłótnia z kolegą, bratem czy siostrą to problem, ale w wielu książkach znajdują się opowieści, które pomogą dziecku sobie z nim poradzić.

Pamiętajmy zawsze o tych zaletach. Stwórzmy dziecku jego własną biblioteczkę. Niech to  będzie półka przeznaczona wyłącznie na ksiązki (na początku – bajki). Nie musimy kupować drogich książek. Możemy ich poszukać na kiermaszach i w antykwariatach. Jeśli chcemy dać dziecku prezent, niech to będzie książka. Na pewno będzie się cieszyło, kiedy przeczyta ją z rodzicem.

Pamiętajmy – nie czytamy nie dlatego, że biedniejemy, lecz biedniejemy dlatego, że nie czytamy. Pamiętajmy również o tym, że istnieją biblioteki, w których na dzieci czeka wiele wspaniałych książek. Brytyjczycy uważają, że intelektualny i emocjonalny rozwój dzieci, którym czyta się od najmłodszych lat, jest o 30% szybszy niż dzieci, którym rodzice nie czytają. Czytajmy dzieciom i zróbmy wszystko, aby w przyszłości same czytały.

10 przykazań dla rodziców, którzy chcą, żeby ich dzieci czytały:

1. Rozmawiaj z dzieckiem.

2. Zawsze słuchaj, co dziecko ma ci do powiedzenia.

3. Kup dziecku czasopismo dla maluchów.

4. W księgarni wybieraj książki wspólnie z dzieckiem.

5. Wybierz się ze swoim dzieckiem do biblioteki.

6. Kontroluj, ile czasu dziecko spędza przed telewizorem czy komputerem.

7. Rozwiązuj z dzieckiem krzyżówki, rebusy, zagadki.

8. Stwórz dziecku jego własną biblioteczkę.

9. Czytaj dziecku przynajmniej przez 10 minut dziennie.

10. Pamiętaj, szkoła ci pomoże.

Szanowni Państwo, pamiętajmy – nie rodzimy się z potrzebą czytania, tę potrzebę się nabywa. Dzieci, którym od najmłodszych lat czytamy i w których zaszczepiamy miłość do książek, na pewno będą czytać w przyszłości.

Rodzic perfekcyjny?

Nie warto być rodzicem perfekcyjnym. Warto być rodzicem autentycznym
Są dni, podczas których komunikacja rodzic-dziecko przebiega wzorowo, ze spokojem, uprzejmością i miłością. Te dni obfitują w czas spędzony wspólnie, w śmiech, przytulanie. Są też dni, kiedy jest zupełnie odwrotnie i rozlana woda jest powodem do wybuchu negatywnych emocji, rodziców denerwuje dwumintuowe wiązanie butów dziecka, a nawet głośny śmiech. W takich momentach o pozytywną reakcję jest trudno.
Negatywne podejście do dziecka sprawia, że krytykujemy siebie jako rodziców – oczekiwalibyśmy od siebie doskonałości. Doświadczenia trudności i porażek w komunikacji z dzieckiem sprawiają, że droga do pozytywnego rodzicielstwa nie wydaje się prosta, gładka i szybka. Jest kręta, nierówna, pełna niespodziewanych przeszkód. Są dni, kiedy wychowanie przychodzi łatwo i dni, kiedy z trudem można utrzymać się na nogach. I to jest OK.

Korzyści płynące z nieperfekcyjnego rodzicielstwa:

Możemy kochać siebie
Kiedy chcemy być perfekcyjnym rodzicem, musimy pilnować się na każdym kroku, zwykle postępować według wzoru (np. wyczytanego w książce), bo tylko wtedy osiągniemy cel. Nie dajemy sobie wolności w rodzicielstwie, nie dajemy sobie miejsca na błędy, i dlatego, kiedy się pojawią, tak trudno nam się z nimi pogodzić.
Możemy uwalniać się od starych wzorców
To jak ze zdobywaniem nowych umiejętności przez dzieci: zwykle wspieramy je, kibicujemy, namawiamy do eksperymentowania i próbowania nowych rozwiązań. Bądźmy takim rodzicem dla siebie – dając sobie prawo do uczenia się na własnych błędach i próbowania nowych rzeczy.

Możemy się potykać i podnosić
Zamiast być superbohaterem dla naszego dziecka, możemy być… supernormalni. Możemy bez wstydu pokazać dziecku, że w życiu dorosłego także jest miejsce na błędy – ale też na przeprosiny i naprawę relacji.

Możemy być zmęczeni
Zamiast czuć się winnym lub sfrustrowanym, możemy przyznać się do wyczerpania i zmęczenia. Przyznanie się do słabości nie zawsze przychodzi rodzicom łatwo, ale jest jedyną drogą do bycia autentycznym.

Możemy prosić o pomoc
Jeśli rodzic oceni, że droga, którą akurat wybrał, jest trudna, jest to wystarczający powód do tego, by prosić o pomoc. Inni rodzice również zmagali się z podobnymi problemami, doświadczyli podobnych zachowań. Trzeba ich odszukać, poprosić o pomoc i wsparcie, zamiast tkwić w izolacji.

Możemy czuć radość

Słuchając i dając wybór, nie krytykując i nie krzycząc możemy czuć się spełnieni. A podwójnie możemy się cieszyć w momencie, kiedy robimy to w chwili słabości, zmęczenia czy wyczerpania.

Pięć kluczowych umiejętności na osiągnięcie sukcesu w szkole

Pięć kluczowych umiejętności na osiągnięcie sukcesu w szkole

Nigdy nie jest zbyt wcześnie albo za późno na to, aby pomóc dziecku rozwinąć umiejętności niezbędne do osiągnięcia sukcesu w szkole. Dowiedz się jak należy to zrobić. Aby Twoje dziecko osiągnęło sukces w szkole musi przede opanować poniższe umiejętności.

1. Być dobrze zorganizowane,
2. Umieć zarządzać czasem,
3. Określić swoje priorytety,
4. Umieć się skoncentrować,
5. Mieć motywację.

Oto kilka praktycznych wskazówek jak mu wskazać właściwą drogę w tym kierunku i pomóc osiągnąć sukces.

Rozmawiaj ze swoim dzieckiem

Aby dowiedzieć się które z wyżej wymienionych umiejętności Twoje dziecko już posiada, a które musi dopiero rozwinąć lub poprawić, zacznij od spokojnej rozmowy dotyczącej celów jakie dziecko pragnie osiągnąć. Zapytaj je o ulubione przedmioty w szkole oraz o te których zdecydowanie nie lubi.  Dowiedz się czy jest zadowolone ze swoich ocen i osiągnięć szkolnych. Dziecko najlepiej wie co sprawia mu trudności i co powinno poprawić.

Doszukuj się wskazówek

Postaraj się nie tylko bazować na własnych obserwacjach, ale także na samoocenie Twojego dziecka. Może jest ono obarczone zbyt dużą ilością zadań, obowiązków i zajęć? A więc problemem może być brak umiejętności zarządzania czasem.

Może ma problemy z wypełnianiem swoich obowiązków? A więc problemem może być umiejętność skoncentrowania się – dziecko zbyt łatwo się rozprasza, nie potrafi się skupić na wykonywanym zadaniu.

Czy na pewno chętnie chodzi do szkoły i odrabia prace domowe? Może szkoła po prostu go nie interesuje, bo problemem jest brak motywacji do nauki.

Zdefiniuj obszary problemowe

Zacznij od zdefiniowania które z powyższych umiejętności stanowią problem dla Twojej pociechy.

1. Bycie dobrze zorganizowanym

Aby odnosić sukcesy w szkole dziecko musi posiadać umiejętność zorganizowania się i to na każdym kroku (czy chodzi o odrabianie pracy domowej, spakowanie się do szkoły, przeczytanie lektury czy też przekazanie rodzicom informacji od nauczyciela np. na temat zebrania). Dla wielu uczniów problemem jest właśnie brak tej umiejętności zorganizowania.

Oto kilka wskazówek jak pomóc dziecku być zorganizowanym:

Sporządź listę rzeczy, które Twoje dziecko musi codziennie spakować do szkoły oraz z niej zabrać . Przyklej jedną kopię na drzwiach wyjściowych w domu a drugą umieść w plecaku dziecka. Postaraj się sprawdzać wraz z dzieckiem każdego dnia czy pamięta co znajduje się na liście.

Sprawdź jak i kiedy dziecko odrabia pracę domową i czy ma porządek w zeszytach. Usiądźcie i razem postarajcie się wypracować system w tym zakresie, z którego dziecko będzie chciało korzystać. Np. ustalcie najlepszą porę odrabiania lekcji.

Poszukaj razem z dzieckiem prostych narzędzi przydatnych w dobrej organizacji pracy – takich jak okładki, zakładki, karteczki samoprzylepne, teczki, skoroszyty, markery itp.

2. Zarządzanie czasem

Wielu uczniów ma problemy z takim zorganizowaniem czasu, aby zdążyć spokojnie wykonać swoje zadania i obowiązki. Powszechna jest wśród uczniów praktyka odkładania obowiązków na ostatnią chwilę. Chyba każdy z nas zna ten problem. Czy będąc jeszcze uczniami nie odkładaliście napisania wypracowania na ostatni dzień nawet jeśli praca była zadana tydzień wcześniej?

Nauczenie się zarządzania czasem w taki sposób aby podzielić go na odpowiednie „bloki produkcyjne”, wymaga praktyki i doświadczenia. Ważna jest te z systematyczność.

Oto kilka wskazówek które powinny pomóc Twojemu dziecku zarządzać czasem:

Zobacz jakie zadania i prace ma dziecko do wykonania w ciągu najbliższego miesiąca oraz jakie czekają go w tym czasie sprawdziany i testy. Rozpisz plan wykonania tych obowiązków zaczynając od daty zakończenia najbardziej czasochłonnych zadań lub daty sprawdzianu. Pamiętaj, aby zadania podzielić na mniejsze partie (np. zadania do wykonania każdego dnia) i planować od daty końcowej wstecz. Co to oznacza - jeśli np. w połowie miesiąca Twoje dziecko czeka jakiś duży sprawdzian, podziel materiał jaki musi powtórzyć na mniejsze partie i rozpisz na poszczególne dni. Zostaw np. dwa ostatnie dni na powtórzenie całego materiału. Uczeń zachęcony do systematyczności sam szybko zauważy, że przyswajanie wiedzy stopniowo i małymi partiami zajmuje stosunkowo niewiele czasu i nie wymaga zbyt dużego wysiłku.

Zaobserwuj ile czasu dziecko poświęca  w każdym tygodniu na wykonywanie zadawanych do domu lekcji,  a następnie pomóż mu opracować plan odrabiania lekcji tak aby nie były one dla niego dużym obciążeniem (np. jeśli dziecko ma we wtorki więcej czasu na odrabianie lekcji może poświęcić go na  odrobienie również lekcji które są zadane dopiero na czwartek lub piątek).

Razem z dzieckiem określ najlepszą porę w ciągu dnia na odrabianie lekcji i pomóż mu trzymać się wyznaczonego planu.
Jeśli wyznaczony czas odrabiania lekcji okaże się niewystarczający , pomóż dziecku wygospodarować dodatkowy czas w ciągu dnia – być może będzie musiało pouczyć się więcej rano albo w ciągu weekendu.

3. Określenie priorytetów

Czasami powodem niepowodzeń w szkole jest to, że dziecko nie wie na czym powinno się skoncentrować i w jaki sposób zabrać się do pracy. Umiejętność określania swoich priorytetów dotyczy w zasadzie każdej dziedziny życia, nie tylko szkoły, więc jest przydatna na co dzień i nigdy nie jest zbyt późno aby zastanowić się co jest dla nas najważniejsze.

Oto kilka rad jak pomóc dziecku określać priorytety:

Poproś, aby dziecko wypisało na kartce wszystkie rzeczy jakie ma do zrobienia włączając w to również zadania nie związane ze szkołą.
Następnie poproś, aby nadało każdemu zadaniu stopień w skali od 1 do 3 przy czym 1 oznacza zadania najważniejsze

 
Porozmawiaj z dzieckiem o każdym opisanym zadaniu po to aby poznać jego priorytety. Jeśli np. oznaczyło jedynką jakieś zajęcia pozalekcyjne lub imprezy towarzyskie będziesz wiedzieć co jest dla niego najważniejsze i na czym skupia swoją uwagę.
 
Pomóż dziecku zmienić stopień przy niektórych zadaniach, szczególnie tych związanych ze szkołą tak aby to zajęcia i zadania związane ze szkołą stały się priorytetem. Następnie niech przepisze listę zadań tak aby rzeczy najważniejsze znalazły się na początku listy. Sprawdzaj systematycznie sporządzoną w ten sposób listę aby zobaczyć jak się zmienia i w jaki sposób dziecko określa ważność nowych zadań i wyzwań szkolnych.
4. Umiejętność koncentracji

Nieważne do czego przygotowuje się Twoje dziecko, czy jest to sprawdzian z matematyki czy test z języka angielskiego, musi mieć ciszę i spokój. Jak najmniej rzeczy powinno go rozpraszać.

Zobacz jak możesz pomóc dziecku skoncentrować się na nauce:

• Wyłącz dostęp do poczty elektronicznej i gier gdy Twoje dziecko uczy się przy komputerze.
• W czasie nauki dziecka telefon i telewizor powinny znajdować się poza jego zasięgiem najlepiej je wyłączyć.
• Znajdź dziecku odpowiednie miejsce do nauki. Jeśli przygotowuje np. jakiś projekt naukowy może potrzebować dużo przestrzeni, jeśli natomiast uczy się do testu z niemieckiego wystarczy dobrze oświetlone biurko.
• Przed przystąpieniem do nauki dobrze jest aby dziecko przygotowało sobie wszystkie książki i pomoce, tak aby później nie przerywać pracy.
• Dopilnuj aby rodzeństwo nie przeszkadzało dziecku w nauce.

5. Motywacja do nauki.

Nie wszystkie dzieci chętnie zabierają się do nauki. Wiele z nich zwleka z odrabianiem lekcji, odkłada szkolne obowiązki na później, z niezadowoleniem siada do książek. Powodem jest brak motywacji. Rodzice często zastanawiają się, w jaki sposób zachęcić dziecko do nauki. Dobrą metodą jest odwołanie się do zainteresowań dziecka .
 
Oto kilka porad jak zmotywować dziecko do nauki:

Postaraj się wykorzystać rzeczy których dziecko się uczy w szkole w życiu codziennym – niech jednocześnie utrwala w ten sposób materiał ze szkoły. Pomóż mu dostrzec korzyści, jakie może odnieść z posiadanej wiedzy, pokażmy mu, w jaki sposób powiązać ją z codzienną rzeczywistością i jak wykorzystać ją w praktyce. Np. jeśli akurat w szkole przerabia procenty, niech przy następnej wizycie w sklepie obliczy jaka była wcześniejsza cena przecenionego o 30% towaru.
 
Staraj się łączyć zainteresowania Twojej pociechy z nauką. Jeśli interesuje się muzyką, poleć mu kilka artykułów czy książek o życiu muzyków i pokaż ile muzyka i nauka języków obcych mają ze sobą wspólnego.
Niech dziecko samo decyduje w pewnych sprawach i kontroluje swoje życie. Niech pod twoim nadzorem ustali swoje godziny odrabiania lekcji, zorganizuje system nauki, wybierze temat wypracowania itp.

Zachęcaj dziecko do myślenia, do rozmów, do wyrażania własnych opinii.

Nie zapominaj pytać czego się nauczyło w szkole danego dnia. Niech opowie o tym własnymi słowami.

Jeśli dziecku coś się udało, pogratuluj mu. Doceniaj każdy jego sukces, nawet ten najmniejszy. Każdy lubi, gdy jego starania są zauważane. Bardzo często dzieci nawet nie starają się  wykonać jakiegoś zadania bojąc się że nie dadzą sobie rady lub mając w pamięci wcześniejsze niepowodzenia. Możesz to zmienić doceniając postępy swojej pociechy, nawet jeśli są one drobne. Nie stawiaj dziecku zbyt wygórowanych wymagań, swoje oczekiwania dostosuj do jego możliwości.

http://www.perspektywy.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=2909&Itemid=70

Język żyrafy a język szakala

1: 0 


“Idea Porozumienia bez Przemocy (Nonviolent Communication) jest prosta i zawiera się w dwóch pytaniach. Pierwsze: Co jest w tobie teraz żywe? Drugie: Co poprawi jakość twojego życia, co je wzbogaci? Naucz się mówić o tym uczciwie, unikając osądów i krytyki. W Porozumieniu bez Przemocy chodzi o to, aby przekazać informacje wynikające z tych pytań rozmówcy i z empatią przyjąć te, których z kolei on udziela. “
                                                                           (M.Rosenberg)

Porozumienie bez Przemocy (czy jak pisze Marshall Rosenberg - Porozumienie Współczujące, Porozumienie Serca) to sposób komunikowania się oparty na uczuciach i potrzebach. To sposób mówienia i słuchania (stary jak świat - jak utrzymuje autor), który buduje prawdziwe, żywe, bliskie, pełne zrozumienia i akceptacji relacje. To komunikacja, która pomaga w odnalezieniu siebie, w dotarciu do swoich pragnień i do strategii, które umożliwią ich zaspokojenie.
     
          Marshall w swoich książkach posługuje się obrazem żyrafy i szakala. Nie są to etykiety dla ludzkich zachowań (im Porozumienie bez Przemocy się wymyka) a jedynie symbole. 
       Szakal to "drapieżnik", który żyje po to, by mieć rację. Jego język obfituje w oceny, krytykę, porównania, analizy. To wujek "dobra rada", który z rękawa sypie rozwiązaniami bo przecież przeczytał stos książek, słuchał wykładów wielkich (i małych) tego świata, ma za sobą terapię itp itd.
Szakala łatwo rozpoznać, bo w czasie rozmowy posługuje się etykietami (jesteś dzieckiem wiec nie masz nic do powiedzenia), stereotypami (kobiety nie są dobrymi przywódcami bo kierują się emocjami), uogólnieniami (wy mężczyźni tak macie). Straszy karami (jeśli dostaniesz z testu jedynkę nie wyjdziesz przez cały weekend z domu) lub kusi nagrodami (jeśli zjesz obiad dostaniesz cukierka). Szakal oczekuje, że inni spełnią jego żądania. Inni są  po to, by zaspokajać jego potrzeby. Jeśli tak się nie dzieje szakal kąsa, gryzie, drapie...i już jesteśmy w środku konfliktu. 
         Język szakala porównywany jest do języka królów, którzy decydują o życiu i śmierci. To porównanie wciąż jest we mnie żywe.  W swoim życiu spotkałam wielu ludzi, którzy chcieli dominować, kontrolować, pouczać."Musisz" "powinieneś", "to twój obowiązek" - to śpiewka szakala. Ach...ile razy i ja ją nuciłam. Nie starczy palców całej mojej rodziny (także dalszej) by zliczyć te wszystkie razy.

        Żyrafę - Rosenberg zaadoptował - ponieważ to roślinożerny ssak o ogromnym sercu spoglądający na świat z właściwej perspektywy :) Żyrafa posługuje się językiem uczuć i potrzeb. Mówi w liczbie pojedynczej i o sobie. W czasie rozmowy nastawia się na słuchanie drugiego i bycie przez niego usłyszaną. Potrafi dotrzeć do swoich i cudzych potrzeb, zarówno tych zaspokojonych, jak i niezaspokojonych. Żyrafa wyraża siebie jasno i szczerze. Mówi "nie" kiedy myśli "nie" (czyż nasze dzieci nie są naturalnymi żyrafami?) Odnosi się z szacunkiem i empatią do drugiego. Żyrafa żyje by wzbogacać życie, swoje i innych.  By dawać z serca i brać z serca.

tekst pochodzi z blogu wswieciezyrafy.blogspot.com

Wszytskich zainteresowanych poprawą relacji ze swoim dzieckiem, bliskim zachęcam do zaglądania na linkowany blog oraz do sięgnięcia po pozycje autorstwa Marshalla Rosenberga.

Bezpieczny Internet

Internet - dużo możliwości, dużo zagrożeń

Błyskawiczny rozwój techniki powoduje, że dostępność usług telekomunikacyjnych stale się zwiększa. Nowe technologie dają nam bardzo dużo możliwości, niejednokrotnie jednak wykorzystywane są również do nieuczciwych lub sprzecznych z prawem praktyk. Dlatego tak ważne jest, by przed niebezpieczeństwami w sieci ustrzec najmłodszych użytkowników Internetu - to oni są najbardziej podatni na zagrożenia telekomunikacyjne. 
Nowe negatywne zjawiska, które obserwujemy w związku z upowszechnieniem się dostępu do sieci, to:
1. grooming - uwodzenie dzieci przez osoby dorosłe, najczęściej o skłonnościach pedofilskich;
2. cyberprzemoc lub cyberbullying - publikacja materiałów zawierających obraźliwe treści wobec jednej lub kilku osób, najczęściej nieświadomych umieszczenia takich informacji na swój temat w sieci, w celu ich szykanowania bądź poniżania;
3. spam - masowo przesyłane w sieciach telekomunikacyjnych (w Internecie oraz SMS-ami) informacje niezamówione, najczęściej o charakterze komercyjnym. Spam stanowi jeden z kanałów dystrybucji szkodliwego oprogramowania (np. wirusów lub robaków internetowych), jest wykorzystywany do zbierania i weryfikowania adresów poczty elektronicznej dla potrzeb budowania nielegalnych baz danych teleadresowych;
4. phishing - próby kradzieży danych wrażliwych. Dokonywany jest poprzez wysyłanie do użytkowników wiadomości łudząco podobnej do wiadomości od zaufanego podmiotu (np. banku), z treści której wynika konieczność przesłania danych takich jak np. numer konta, karty kredytowej, kodów pin etc. Następnie tego typu dane przekazane przez nieświadomego użytkownika posłużyć mogą do kradzieży tożsamości („identity theft") i pieniędzy.
Chrońmy dziecko przed tymi zagrożeniami !

 

Co zrobić, by uchronić dziecko przed niebezpieczeństwem w sieci?

 

1.     Odkrywaj Internet i funkcje komputera razem z dzieckiem. Bądź jego pierwszym przewodnikiem po świecie Internetu i usług telekomunikacyjnych.

2.   Naucz swoje dziecko podstawowych zasad bezpieczeństwa i krytycznego podejścia do treści zamieszczanych w Internecie.

3.   Rozmawiaj z dzieckiem o cyberprzemocy. Pamiętaj, że w dobie powszechnej dostępności do mobilnych urządzeń z funkcjami aparatu i kamery, zdjęcia i filmy mogą być wykorzystane przez dzieci do szykanowania rówieśników. Powiedz dziecku, że zamieszczanie takich filmów i zdjęć na stronach internetowych może wyrządzić komuś krzywdę Pamiętaj, że cyberprzemoc to również zamieszczanie przez dzieci na forach internetowych treści oczerniających rówieśników.

Zwróć dziecku uwagę, aby:

1.    Nigdy nie podawało w Internecie swojego prawdziwego imienia i nazwiska, a posługiwało się nickiem, czyli pseudonimem. Nie powinno też podawać swojego adresu domowego i numeru telefonu, ponieważ nigdy nie może mieć pewności z kim rozmawia.

2.  Nigdy nie wysyłało nieznajomym swoich zdjęć oraz zachowało szczególną ostrożność publikując swoje zdjęcia w sieci. Nigdy do końca nie wiemy, do kogo naprawdę trafią oraz w jaki sposób zostaną wykorzystane!

3.  Jeżeli wiadomość, którą otrzymało pochodzi od nieznanego nadawcy, jest wulgarna lub niepokojąca {np. jest napisana w obcym języku, zawiera dziwne znaczki), nie powinno jej otwierać ani na nią odpowiadać, tylko pokazać ją rodzicom lub innej zaufanej osobie dorosłej.

4.  Pamiętało, że nigdy nie ma pewności, z kim rozmawia w Internecie - ktoś, kto podaje się za rówieśnika, w rzeczywistości może być dużo starszy i mieć wobec dziecka złe zamiary.

5.  Nie odpowiadało na spam - w ten sposób potwierdzamy tylko nadawcy nasz adres poczty elektronicznej. Spowoduje to zwiększenie ilości otrzymywanego spamu lub phishingu.

6.  Nie brało udziału w „łańcuszkach internetowych" - informacje w nich zawarte nie są prawdziwe, ponadto jesl to jeden ze sposobów uzyskiwania adresów poczty elektronicznej przez spamerów.

7.  Miało świadomość, że nasze działanie w sieci nie jest anonimowe. W większości przypadków można precyzyjnie ustalić adres IP każdego komputera.

8.  Zwracało szczególną uwagę na numery telefonów, z których przychodzą niejednoznaczne SMS-y, (np. „ktoś zostawił dla Ciebie wiadomość, aby ją odsłuchać wyślij SMS na numer...") oraz na numery, na które, zgodnie z treścią SMS-a, należy odpowiedzieć (np. 71XX, 72XX itd.), W większości przypadków odpowiadający wpada w pułapkę wysyłania kolejnych płatnych SMS-ów, co przekłada się na wysokość rachunku telefonicznego.

Wszystkich rodziców chcących pogłębić swoją wiedzę z zakresu bezpieczeństwa w sieci zachęcam do ukończenia kursu e-learningowego Fundacji Dzieci Niczyje: http://dzieckowsieci.fdn.pl/rodzice-kurs-e-learning-dziecko-w-sieci?cat1=&cat2=961&cat3=